Gastric bypass deel 3

De operatiedatum staat vast 12 september. Om 9:30 mag ik me melden.
Intussen zit ik in een beetje een rare week, voor mijn gevoel dan.
Een aantal van mijn groepsgenoten zijn al geopereerd, en een aantal worden nog geopereerd deze week.
Via whatsapp kunnen we met elkaar mee leven, en ik merk dat dat een groot deel van mijn dag beheerst.
Daarnaast wil ik perse nog wat dingen in huis af hebben, maar dat zijn dingen waar ik hulp bij nodig heb, en daar moet ik dus geduld in hebben.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet zo heel erg geduldig ben, maar dit is weer een mooie gelegenheid om geduld te oefenen.

De afgelopen maanden is er bij mij thuis regelmatig een ergotherapeut langs geweest. Haar werk werpt ook vrucht af. Dankzij wat hulp middelen kan ik thuis al veel meer doen, dan dat ik kon, en kost wat ik doe minder energie.
Sommige hulp middelen (zoals wasmachine en wasdroger verhoger) die zijn er al wel, maar moeten nog op hun plaats komen. Als ik het zelf had gekund… maar nee, ik mag ook hier geduld hebben.

Intussen is het in mijn hoofd al net zo “hak op tak” als deze blog. Van wat ik thuis wil doen, tot de berichten op de app (foto van een ontbijtje van iemand die gisteren is geopereerd, en berichten van iemand die zich vandaag moet melden). De mensen van mijn groep zijn zo geweldig, ik leef echt met ze mee. Maar ik wil toch mijn hobbykamer in orde hebben, voor ik geopereerd word. Zo gaan mijn gedachten heen en weer, terwijl ik achter de kassa in de winkel (waar het heel stil is nu) deze blog zit te tikken.

Ik kijk uit naar mijn operatie, naar een nieuwe versie van mezelf. Samantha 2.0. Ik lees op de app dat ze weinig pijn hebben, alleen veel last van het gas wat in de buikholte is gepompt om ruimte te hebben voor de operatie. Dat gas moet er uit. En dat gaat op de bekende wegen: boeren en scheten.
Ik ben benieuwd hoe het eten en drinken gaat na de operatie, zal ik er veel last van hebben, zal ik voldoende kunnen drinken?
En hoe gaat het met mijn medicatie? Neemt mijn lichaam het nog wel genoeg op, zodat ik er baat bij blijf hebben, of zal ik een verhoging van medicijnen nodig hebben? Of moet het juist omlaag, omdat ik minder nodig heb? Allemaal vragen waar niemand me nog op kan antwoorden, omdat het bij iedereen anders is. Afwachten dus, geduld, dan weet ik het.
Weer dat geduld.

Nog 5 dagen, dan is mijn operatie, voor die tijd wordt er dus nog een dressoir uit huis gehaald, worden de wasmachine en droger op een verhoging gezet, krijg ik lieve zussen uit de kerk op bezoek die voor mij mijn badkamer gaan poetsen en worden er 2 tafels van zolder gehaald, die dan in mijn hobbykamer komen, en kan ik die nog helemaal inrichten. Ook gaan we een dagje naar mijn schoonfamilie (zondag).
En natuurlijk zit ik regelmatig in de winkel, omdat Theo weer in de schoonmaak aan het werk is. Voldoende te doen, en toch lijkt het alsof het nooit maandag gaat worden.

Het blijft raar, uitkijken naar een behoorlijk zware operatie. Er zin in hebben. En toch is dat het. Natuurlijk is er wel gezonde spanning, maar dat is echt meer voor hoe het gaat worden, dan voor de operatie zelf. Dat is tenslotte het enige deel, waar ik zelf niets bij hoef te doen, dus daar kan ik niets fout doen 😉

Bij mijn volgende blog ben ik al geopereerd. Of dat op woensdag al zal zijn, weet ik niet, dat ligt eraan hoe ik me voel, maar dat merken jullie vanzelf!

Advertenties

Gastric bypass deel 2

De keus voor een gastric bypass maak je niet zomaar. Voor mij was het een proces dat 3,5 jaar heeft geduurd.

In eerste instantie dacht ik hetzelfde als veel mensen: Ik ga me niet laten opereren, ik moet het zelf kunnen. Als ik nu gewoon heel weinig ga eten, dan val ik vast wel af, daar heb ik geen operatie voor nodig.
Nou klopt het dat anders eten kan helpen met afvallen, maar als het geen leefpatroon wordt, dan kom je daarna net zo hard weer aan, als je weer in je oude patroon vervalt. Sterker nog, je wordt zwaarder dan ervoor.
Dat is mij meerdere malen gebeurd. De enige manier waarop ik afviel, was om mezelf zo veel te onthouden, dat dat gewoon op den duur door niemand vol te houden is. Ook niet door mij.
Afvallen kan iedereen. (ik ook, ik ben in mijn leven bij elkaar wel 100 kilo afgevallen). Slank blijven is veel moeilijker. Daarvoor moet je zorgen dat je het nieuwe leefpatroon vast kan houden. En blijven houden. Helaas, dat kan vaak niet.
Ben je dan zwak? Nee. Dan ben je menselijk. Dat is wat ik nu in deze weken wel leer.

Maar ik dwaal weer af. Ik vond dat ik het zelf moest kunnen, dat een operatie een teken van zwakte zou zijn. Uiteindelijk kwam ik, na het zoveelste mislukte dieet, toch op een punt dat ik dacht, ik ga het doen.
Mijn huisarts stuurde me eerst naar een maag lever darm arts in Doetinchem. Die stuurde me door naar Amarum in Zutphen, een expertise centrum eetstoornissen. Om door onderzoek uit te sluiten of ik een eetstoornis had.
Na die onderzoeken bleek, dat ik geen eetstoornis had, enkel verkeerde eetgewoonten.
Dus ben ik om die eetgewoonten te veranderen met een leefstijl programma begonnen.
Sinds die tijd eet ik gezond, bijna niets meer uit pakjes, maar vers gemaakt, veel meer groenten dan aardappelen etc. Helaas deed dat ook niet veel voor mijn gewicht. In ieder geval niet blijvend, terwijl ik wel gezond bleef eten.
Ik had in principe al voor een gastric bypass mogen gaan, direct na de uitslag van Amarum. Maar ik zou Samantha niet zijn, als ik het niet nog eerst zelf wilde proberen.
Uiteindelijk heb ik me erbij neergelegd, ik ben nu eenmaal niet slank, zal het nooit worden, ik blijf gewoon zoals ik ben.

Helaas kwamen er gedurende de afgelopen 2,5 jaar nog meer gezondheidsklachten bij. Last van mijn knieën, enkels, heupen, meer last van mijn rug, meer kortademigheid, meer vochtophoping in mijn enkels… En dan kom je bij de huisarts, die eigenlijk zegt wat ik allang wist, het ligt aan mijn gewicht. Vervolgens heb ik de huisarts gevraagd me door te verwijzen voor een gastric bypass.
In mijn regio is het logisch dat ik dan naar Arnhem ga, en daar ben ik ook erg blij om. Er is hier veel begeleiding, veel kennis, en daar voel ik me veilig bij.

Na de verwijzing kreeg ik een mail van de Nederlandse Obesitas Kliniek (kortweg NOK), een intakeformulier. Die moest ingevuld worden en opgestuurd. Vervolgens werd ik opgeroepen voor een eerste informatiebijeenkomst. De NOK noemt het de groepsorientatie. Hier krijg je allerlei informatie, moet je nog meer informatie achter laten, daarna krijg je een oproep om (in mijn geval) een avond te komen, waar je een gesprek hebt met een arts, bewegingsdeskundige, diëtiste en psycholoog.
Hier waren we met 4 personen, en allemaal om beurten hadden we een gesprek met 1 van de 4. Uit dit gesprek rolt een advies, wat de NOK opstuurt naar Vitalys.
En dan is het 6-7 weken stil. Het advies wordt dan beoordeeld door de artsen van Vitalys, en die geven dan een bindend advies. Dit kan zijn ja, dit kan zijn nee, maar dit kan ook zijn, nog niet.
Het kan zijn dat je gewoon niet zwaar genoeg bent, en dus buiten de criteria valt. Dan wordt je niet geopereerd. Als ze denken dat je nog niet alles hebt geprobeerd, of als er sprake is van een eetstoornis, sturen ze je eerst nog een periode naar een dietist, of psycholoog of wat dan ook, waarna je wel in aanmerking kan komen voor operatie.
In mijn geval, werd er dus ja gezegd.

Daarna volgt een Pre Operatieve Screening in Rijnstate in Arnhem. Bloedonderzoek, gesprek met chirurg, gesprek met anesthesist, zelfs een gesprek met de apotheek, om te zorgen dat alle informatie over de medicatie die ik al slik klopt, en ik krijg informatie over de medicatie die ik ga krijgen naar aanloop van de operatie, en na de operatie.
Vervolgens krijg je van de NOK een oproep, voor groepsbijeenkomsten. 6 voor de operatie, en in de jaren na de operatie ook nog een heleboel.

De groepsbijeenkomsten zijn zeer informatief, leuk, zwaar, gezellig, confronterend en nog veel meer tegelijk. In deze bijeenkomsten is mij duidelijk geworden dat het kiezen voor een gastric bypass geen teken van zwakte is, maar juist van kracht en heel moedig is.
Ook wordt duidelijk waarom ik zo zwaar ben. En dat is voor iedereen weer anders.
Er zijn verschillende types eters, er zijn verschillende gewoonten.

Zeg nu zelf: Wie heeft niet gehoord:
-je moet wel je bord leegeten, weggooien is zonde, kindertjes in Afrika zouden blij zijn met het eten wat jij krijgt! Of:
-Hoef je geen gebakje? Joh doe niet zo ongezellig, neem er nu eentje!
We hebben zoveel gewoontes in Nederland. En bij alles hoort eten. Of het nu om een feestje gaat, of een begrafenis, eten hoort er altijd bij.
Krijg je koffievisite? Vergeet vooral de koekjes niet.
Praat maar eens met iemand die op een verjaardag was, en vraag hoe hij of zij het heeft gehad. De kans is groot dat je hoort: Het was hartstikke gezellig, er waren bitterballen en lekkere chips…

Al deze informatie die ik kreeg in de 6 meetings voorafgaand aan de operatie waren eyeopeners voor me. Ik voelde mezelf begrepen. Ineens ben ik niet meer de enige die mijn gevecht met eten snapt.
Want dat ik een haat-liefde verhouding met eten heb, dat moge duidelijk zijn.
Ik ben dol op eten. Ik hou van koken, ik geniet met volle teugen bij mijn zwager en schoonzus, als ik mag toekijken bij het kokkerelen op de big green egg. De meest heerlijke gerechten worden bereid. Ik ga graag met Theo uit eten, heerlijk, eten verbind, eten zorgt voor een sfeer, waarin je makkelijk kan praten. Waarbij een stilte niet ongemakkelijk is, omdat je aan het genieten bent van een hap eten, en praten met je mond vol, dat kan niet!
Wat mij ook vooral duidelijk is geworden tijdens deze middagen, en mijn gesprekken met lieve mensen die deze operatie al hebben gehad, is dat ik nog steeds kan blijven genieten van lekker eten. Smaak zit hem namelijk niet in de hoeveelheid. Sterker nog, vaak smaakt het eerste hapje veel lekkerder dan het laatste hapje. Ik kan ook nog gewoon lekker blijven kokkerellen. Er is niets wat ik niet mag. Er zijn wel dingen die onverstandig zijn, en er zullen dingen zijn die ik wellicht niet meer zo goed kan verdragen. Dat leer ik vanzelf. Dat went.

Het moeilijkste zal de confrontatie met mezelf worden, op momenten dat ik wat wil eten, uit frustratie of uit gewoonte. Je kent het wel, de chocola die ene week in de maand. De chips bij een jankfilm, de popcorn in de bioscoop, 4 uur cup a soup… allemaal dingen die we onszelf hebben aangeleerd. En de momenten dat ik normaal uit frustratie wat zou gaan eten, zal ik dus nu “gewoon” mijn frustratie moeten toestaan er te zijn, het verdriet moeten toestaan er te zijn. Dat gaan nog moeilijke momenten worden, maar gelukkig ben ik er, dankzij dit voorbereidend traject, op voorbereid, en weet ik wat ik kan doen, om met deze momenten om te gaan.

Over 12 dagen is het zover, als de datum niet veranderd wordt, maar dat hoor ik over 6 dagen.

Gastric bypass deel 1

Een gastric bypass, wat is dat nu precies? Dat is toch iets dat je doet, als je het afvallen niet kan volhouden? Is dat niet iets voor mensen die geen zin hebben om er moeite voor te doen?
Vind je het niet eng? Weet je wel dat….?
Om al deze vragen te beantwoorden, zover ik dat kan, en om het taboe rond de gastric bypass te proberen te doorbreken, heb ik besloten om hier een serie blogs over te schrijven.
Ik schrijf uit mijn eigen ervaring, en de kennis die ik hierover heb opgedaan. Ik ben geen proffessional, geen arts, diëtiste of therapeut, dus ik geef ook absoluut geen (medische) adviezen met deze blog.

Nou, dat heb ik gezegd, nu kan ik beginnen!

Wat is een gastric bypass?
Bij een gastric bypass, wordt het bovenste stukje van je maag van de rest van je maag afgescheiden. Het stukje maag dat eraf gehaald wordt, is ongeveer de grootte van een kiwi, dit wordt de nieuwe maag.
De rest van de maag blijft gewoon zitten, er komt alleen geen voedsel meer doorheen. Vervolgens wordt ongeveer een meter na de oude maag de dunne darm doorgesneden, en het stuk dat richting de dikke darm gaat, wordt op de nieuwe maag aangesloten. Het stuk dunne darm dat van de oude maag afkomt, wordt op ongeveer een meter na de nieuwe maag op de dunne darm aangesloten. (Fijn he, zo’n technisch verhaal, maar geloof me, het is nodig om de rest te begrijpen).
Hierdoor komen dus de maagsappen (die in de oude maag zitten, en niet in de nieuwe maag) en de sappen die bij de 12-vingerige darm erbij komen (gal, alvleesklier) pas later in de darm erbij. Hierdoor “bypass” je dus 2 meter van je spijsverteringskanaal, (ongeveer 1/3e deel) waardoor deze operatie beter helpt, dan alleen maar minder eten.

Wat gebeurd er fysiek met je, na een gastric bypass?
Ik kan veel minder eten, moet vaker op een dag kleine beetjes eten. Mijn lichaam neemt minder voedingsstoffen op, waaronder dus ook minder vitamines, mineralen, en ik zal dus voedingssupplementen moeten nemen, om te zorgen dat ik alle nodige vitamines en mineralen binnenkrijg. Want tekorten wil ik natuurlijk niet. Door het minder eten en de mindere opname van voedingsstoffen, zal ik afvallen.
De kans dat ik maatje 38 ga krijgen is zeer gering, maar ik zal in ieder geval een gezonder gewicht krijgen dan nu, waardoor mijn hart het weer beter kan bolwerken, ik meer energie zal krijgen, ik makkelijker zal kunnen lopen, omdat mijn knieen en enkels niet meer zoveel gewicht hoeven te dragen. Kortom, mijn gezondheid zal een stuk beter worden, waardoor mijn kwaliteit van leven ook verbetert.

Zijn er ook nadelen?
Ja, die zijn er ook. Buiten natuurlijk de gewone risico’s die er bij elke operatie zijn, zijn er ook nadelen die specifiek bij deze operatie horen. Bijvoorbeeld dat ik de rest van mijn leven multivitamines en kalktabletten zal moeten slikken, ik sneller maagbeschermers nodig zal hebben (sowieso het eerste half jaar na de operatie). Ik zal altijd moeten zorgen dat ik wat eten bij me heb, omdat ik niet even een patatje kan gaan halen (oh wacht, het KAN wel, maar de vraag is of het een gezonde keus is, en of ik dat wil).
Een ander nadeel is het niet meer hebben van een honger gevoel, waardoor je echt een alarm moet zetten om aan je eten te denken.

Waarom denk je dat dit wel gaat helpen?
Omdat ik bij een dieet altijd weer terugval in oud gedrag, omdat het dieet niet vol te houden is. Ik heb een honger gevoel, waardoor ik het niet vol hou om heel weinig te eten.
Ik krijg samen met een groep van 9 anderen een goede begeleiding bij de NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek) waar me een spiegel voorgehouden wordt, waar ik mijn eigen gedrag zie en herken, waar ze tips geven hoe je je gewoontes kan veranderen. Een team van een arts, psycholoog, bewegingsdeskundige en diëtiste staat daar voor ons klaar.
Het is niet even een operatie en dan afvallen en dan klaar, nee het is de bedoeling dat ik mijn hele leefwijze drastisch verander.
Ik wil gezonde keuzes maken (nee, ik moet niets, ik mag hier zelf voor kiezen), ik wil regelmatig bewegen, dagelijks wandelen, blijven aquajoggen, zodat ik een gezonde leefstijl heb.
En daarom denk ik dat dit wel gaat helpen.

De bijeenkomsten bij de obesitas kliniek (ik heb er nu 5 gehad) zijn heel informatief, maar ook confronterend, verhelderend, leuk, moeilijk, eigenlijk alles. Het is fijn om een groep mensen bij elkaar te hebben, die allemaal worstelen met overgewicht en de daarbijhorende lichamelijke en geestelijke klachten. Dingen delen, samen hetzelfde traject door te maken.

Voor deze blog hou ik het even hierbij, mocht je vragen hebben, waar je denkt dat ik op kan antwoorden, stel ze gerust, wellicht antwoord ik gelijk, of ik antwoord in mijn volgende blog.

Een sprookje dat kaas werd…

Er was eens, een sprookje, het was een geweldig sprookje.
Het sprookje was leuk, grappig, mooi, echt, het beste sprookje dat er ooit was! Sprookje was gelukkig, en dacht, zo mag het altijd blijven!
Op een dag kreeg het sprookje last van zijn je. Toen was er alleen nog maar een sprook. En een sprook, is niet meer perfect. Want, laten we eerlijk zijn, wie wil nu een sprook?
De arme sprook kreeg het er erg moeilijk mee, en wilde er met iemand over praten, want praten is goed, als je niet blij bent. Gelukkig kwam er een schrijver, die de oo in aa veranderde. Toen was het ineens spraak.
Spraak was heel erg blij, want spraak kon zomaar ineens zelf vertellen, want toen spraak nog sprookje was, werd hij altijd verteld. Spraak vermaakte iedereen, en vooral zichzelf. Hele verhalen, en spraak hield niet op. Spraak was gelukkiger dan dat hij ooit was geweest, en daarom ging hij alleen maar meer praten.
Er begonnen mensen zich aan spraak te ergeren, en op een dag, gebeurde er iets, waar spraak helemaal van ondersteboven was.
En toen spraak zo op zijn kop lag, viel de r eruit.
Toen liep het helemaal spaak.
Spaak voelde zich enorm opgelaten, want wat moest hij nu met zijn leven beginnen? Er was zoveel veranderd in korte tijd!
En wie heeft er nu wat aan een spaak? Wie kan nu een spaak gebruiken?
Spaak begon een beetje wanhopig te worden, maar ineens, werd spaak opgetild, en hoorde hij een stem.. Kijk jongen, dit is precies de goede maat spaak voor jou kapotte fietswiel.
En zo kreeg spaak een goed en nuttig leven, en dankzij spaak kon de jongen steeds heen en weer naar school. Het was hard werken voor spaak, maar spaak was gelukkig en tevreden. Zo mag het altijd blijven, dacht spaak, ik ben nog nooit zo gelukkig EN nuttig geweest!
Helaas bleef het niet altijd zo, de jongen werd groot en kreeg een brommer. De fiets, en dus ook spaak, stond vergeten in een hoekje. In de regen, in de zon, in de sneeuw, in de kou.
Spaak begon zich te vervelen, en werd erg sip. Door de regen begon spaak ook nog te roesten. De p roestte ertussenuit, en Saak draaide zich om van ellende.
Toen kwam er een muis…

Opwekking

De afgelopen maand ben ik elke dag bezig met opwekking. Al is het alleen maar door het lezen van de blog van de pinksterconferentie, waarin elke dag een update, wat er nu allemaal al staat, wat er nog gebeuren moet en dergelijke.

Ook bij mensen thuis wordt hard gewerkt om alles af te krijgen. Dingen op papier kloppend maken, materialen voorbereiden, van alles.

Ikzelf mag dit jaar secretaresse zijn voor ons team. Ik coördineer de aanmeldingen, reserveer de kampeerruimte die we als team nodig hebben, maak notulen van vergaderingen, die ik eerst zelf gepland heb (uiteraard alles op aangeven van de teamcoördinator). Ook mocht ik in de afgelopen weken 60 pagers schoonmaken. Papieren stickers verwijderen van de pagers, het is bijna monnikenwerk!

Donderdag, hemelvaartsdag, ga ik erheen. Wat ga ik dan doen?
Ik ga het kampeerterrein voor ons team indelen, uiteraard mijn eigen caravan neerzetten, en daarna? Dat zie ik wel weer, er is genoeg te doen. Inrichten van de porto-balie, programmeren van pagers, ik zal kijken of ik jullie op de hoogte kan houden van wat ik allemaal doe 😉

Maandag komt de caravan, die ik mag lenen, die ga ik dan dinsdag schoonmaken, woensdag inpakken… Moet lukken toch?

Schrijfster?

Als je me vroeger vroeg wat ik later wilde worden, had ik jaarlijks wel een ander antwoord. In willekeurige volgorde wilde ik het volgende worden: Groot, moeder, rijk, stewardess, verpleegster, non, schrijfster en wiskundelerares.

Ik zal maar gelijk verklappen, dat ik dit niet allemaal geworden ben. Groot, ja, dat is gelukt. Rijk? Ja, ik ben enorm rijk, niet financieel (wat ik vroeger wel bedoelde) maar rijk gezegend.

De afgelopen jaren hoor ik af en toe iemand zeggen: ik zie jou wel als schrijfster. Of mensen die mijn stukjes op facebook zo leuk geschreven vinden.
Nou zeg ik eerlijk, het lijkt me geweldig om een boek te schrijven. Maar… hoe doe je dat?

Waar begin je? Begint het met een idee, of begin je gewoon te schrijven, en maak je er dan vanzelf een begin en een eind aan?

Of bedenk je eerst een verhaal in je hoofd, en ga je het dan uitwerken?

Als ik mijn blog schrijf, dan ben ik al snel uitgetikt. Zo. Ik heb gezegd wat ik wou zeggen, klaar.
Maar eigenlijk wil ik het “leuk” verpakken. Zodat het prettig leest en niet als een verspilling van tijd voelt.

In dat geval zou ik er een goede boodschap in moeten verwerken, toch?

Zelf vind ik het altijd erg leuk om een blog te lezen, van iemands dagelijkse belevenissen (oké, wekelijks), en daar een verwijzing naar de Bijbel te vinden. Maar wat ik leuk vind om te lezen, hoeft niet perse mijn “stijl” te zijn.

Want, wat ik wel heb geleerd de afgelopen jaren, is dat ik niet iets moet doen, op de manier van een ander, maar op de Samantha manier.

Maar dan komt de vraag, wat is de Samantha manier?

Eerlijk gezegd: ik weet het niet. Ik denk al 2 jaar na over het schrijven van een verhaal. Niet eens een heel boek, gewoon een verhaal. Maar na 2 jaar ben ik er nog steeds niet aan toe, om een onderwerp te bedenken, waar het over zou gaan. Want… Waar begin ik met een verhaal? Begin ik met een idee, of begin ik gewoon te schrijven, en maak ik er dan vanzelf een begin en een eind aan?

Of bedenk ik eerst een verhaal in mijn hoofd, en ga ik het dan uitwerken?

Het voelt voor mij een beetje als de kip en het ei. Wat was er eerst? En daar heel lang over doordenken, en intussen nog geen kip of ei te zien. Het beginnen van deze blog, was al een klein stapje, maar ook hier heb ik met mezelf dezelfde “discussie”. Waar schrijf ik over, hoe kleed ik het aan, hoe ga ik het doen? Wordt het wel leuk.

Natuurlijk, de basis van mijn getwijfel is onzekerheid. Faalangst. Ik wil alles perfect doen, in 1 keer goed, zonder moeite. Nou kan niemand dat, en verwacht ik dat ook van niemand. Behalve van mezelf. Natuurlijk, ik ben ook realistisch, en zeg tegen mezelf dat dat niet kan, maar ergens, in mij, zit dat gevoel, dat stemmetje, dat zegt: en toch moet het perfect! Of dat zegt: dat kan jij toch niet!

Omdat ik weiger nog langer naar het stemmetje te luisteren, ga ik een verhaal schrijven. Alleen… waarover? Wordt het feit of fictie? Romantisch of spannend? Voor volwassenen of voor kinderen?

Ik weet het nog niet, als jullie het wel weten, zeg het dan maar!

Vliegramp 17 juli 2014

Hoe verdrietig kan je zijn,
door het zien van andermans pijn.
En dat alles door een daad,
niet een van liefde, maar van haat.

Zomaar, uit het leven verdwenen,
Nabestaanden kunnen alleen maar wenen.
Geen leuke vakantie vol vertier,
een tijd van diepe rouw, in plaats van plezier.

God, hoe kon dit gebeuren?
Waarom moeten al die mensen treuren?
Ik weet, het is niet Uw daad,
Dit komt voort uit diepe haat.

Mensen die elkaar niks gunnen,
En alleen maar vechten kunnen.
Elkaar tot het diepst willen raken,
Maar alleen onschuldige slachtoffers maken.

Ik zou willen dat ik troost kon geven,
aan de families van hen die niet meer leven.
Helaas, heb ik hier geen woorden voor.
Maar mijn gebed voor hun gaat onophoudend door.